Ψάξε με…

Σκέφτομαι να μείνω για λίγο μακριά σου.Δεν εννοώ σωματικά. Αυτό έχει συμβεί εδώ και πολύ καιρό...αλλά τι λέω...αυτό πάντα συνέβαινε. Θέλω να αφήσω μακριά τις σκέψεις μου για εσένα, τις αναμνήσεις και τα σχέδια μου. Τα πλάνα και τα όνειρα που κάνω με ανοιχτά μάτια. Πόσα κοινά έχω με την λαίδη Φθειροζόλ! Έχω να τακτοποιήσω κάποια πράγματα. Μόλις τακτοποιηθούν σου υπόσχομαι ότι θα επιστρέψω πάλι σε εσένα...εάν όλα ολοκληρωθούν στις 1μμ στις 1:01μμ θα ξανασχοληθώ μαζί σου... αποκλειστικά και μόνο μαζί σου... Όχι ότι το υπόλοιπο χρονικό διάστημα θα είναι σαν να μην υπάρχεις ...όχι!όχι!... απλά θα ρίξω λίγο την ένταση και τους ρυθμούς... Αυτό το ψιθύρισμα στο πίσω μέρος του μυαλού μου δε με αφήνει να συγκεντρωθώ...και καμιά φορά με κουράζει κάπως...με εξαντλεί και κοιμάμαι.
Τον Δεκέμβρη που θα είμαι ελεύθερη θα έρθω να σε δω. Ή μήπως θα ήταν καλύτερο το να σου τηλεφωνήσω? Φυσικά και τα ξέρω όλα. Μόνο αυτήν την γυναικεία φωνή που σήκωσε το τηλέφωνο του σπιτιού σου δεν αναγνωρίζω...και εννοείτε ότι δεν πιστεύω ότι είναι η καθαρίστρια! Το μόνο που σε σώζει είναι να είναι η αδελφή σου. Ότι είναι θα φανεί.
Αισθάνομαι λίγο...χμ...πως να το πω...παρανοϊκή!!! ... εμένα δε με πειράζει...έχω συνηθίσει να είμαι διαφορετική. Για τους άλλους δε γνωρίζω. Αν και αποφεύγω να το δείχνω. Αλλά όλοι μας δεν αποφεύγουμε να δείξουμε στους άλλους τον αληθινό μας πρόσωπο μη τυχών και δεν τους αρέσει και φύγουν? για αυτό δεν παίζουμε ρόλους?
Είμαι τόσο κουρασμένη και σήμερα...