Ψάξε με…

Έχει περάσει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που σε άκουσα. Ακόμα θυμάμαι την φωνή σου...το πως πρόφερες το δεσποινίς...σε άκουγα και ήταν σαν να σε έβλεπα μπροστά μου...σαν να χάζευα το χαμόγελο σου ή το πως έσμιγες τα φρύδια...
Έχει περάσει τόσος καιρός! Έχω αλλάξει και εσύ μάλλον... Μπορεί να μην σε αναγνωρίσω καν...όχι γιατί γέρασες αλλά γιατί μπορεί να έφθειρε ο χρόνος την ψυχή σου. Και αυτό ήταν το καλύτερο κομμάτι πάνω σου. Αλλά ακόμα και εσύ να μην άλλαξες, έχω αλλάξει τόσο πολύ εγώ που δυσκολεύομαι να με αναγνωρίσω. Μεγάλωσα. Αν και έβαλα όλες μου τις δυνάμεις για το αντίθετο. Όσοι ήταν γύρω μου όλα αυτά τα χρόνια δε με άφησαν. Έκλεβαν κάθε μέρα από ένα κομμάτι της αθωότητας μου. Άλλοτε γιατί είχαν να κερδίσουν κάτι και άλλοτε γιατί δεν μπορούσαν να ανεχτουν τέτοια συμπεριφορά. Τώρα πια δεν είμαι αυτό το κοριτσάκι που γνώρισες...κουβαλάω κάτι από τον καθένα που συνάντησα μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια και αυτό το κάτι δεν είναι κάτι καλό...
...μη με αφήνεις να σε αφήσω...βρες με ... πριν το fev08