Ψάξε με…

Θυμάσαι τότε που γνωριστήκαμε? Πως μπορώ να ξεχάσω πόσο πολύ με ενόχλησε το υπεροπτικό σου ύφος από τα πρώτα κι όλας λεπτά της γνωριμίας μας? Θυμάσαι που μου είπες ότι μας χωρίζει το αιγαίο??? Και ας ζούσες εσύ στην Ιταλία και εγώ στην Ελλάδα. Χμ… θαλασσόλυκε… ευτυχώς που δεν σου έδωσαν το δίπλωμα.
Ακόμα αναρωτιέμαι πως είχες αποκτήσει αυτή την μοναδική ικανότητα να με εκνευρίζεις μέσα σε 5 λεπτά και μετά να μετανιώνω που σου μίλησα τόσο απότομα ή που σου συμπεριφέρθηκα τόσο σκληρά και απόμακρα. Φωτιά και πάγος όπως έλεγες και εσύ. Η αλήθεια είναι πως είχα καταλάβει πόσο πολύ σε επηρέαζα και ικανοποιούσα απλά το εγώ μου, όταν σε έβλεπα να τρέχεις ξωπίσω μου. Δε φταις εσύ, τουλάχιστον όχι μόνο εσύ. Πώς να καταλάβεις το πως θέλω να μου συμπεριφερθείς..τι να μου πεις… ήμουν μικρό κοριτσάκι τότε, πρέπει να με συγχωρέσεις.
Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι? Τον Αύγουστο στον Πόρο που σε απέφευγα διακριτικά και εσύ το έπαιρνες ως απόρριψη? Ήταν γιατί προσπαθούσα να γίνω καλύτερη… να γίνω υπέροχη για να μπορείς να με θαυμάζεις τόσο για το κάλλος μου όσο και για τις ικανότητες μου. Ξέρεις τι δύσκολα που πέρασα τότε και ακόμη χειρότερα το φθινόπωρο? Έκανα μέρες να κοιμηθώ και εβδομάδες να φάω. Ταξίδευα άυπνη για μέρες… άρρωστη… γεμάτη λαχτάρα για να σε δω. Ξόδεψα όλα μου τα χρήματα στο να μπορούμε να είμαστε με κάποιο τρόπο μαζί. Δε λέω και εσύ το ίδιο έκανες… ήσουν πολύ γλυκός τότε.
Θυμάσαι που με κορόιδευες για τις ικανότητες μου ως νοικοκυρά? Που είχα πάντα το ψυγείο εκτός πρίζας και σχεδόν άδεια τα ντουλάπια? Και σου έλεγα ότι προσέχω τη διατροφή μου?!!! Τι μανία είχες με τη μαγειρική! Τι μαγειρεύεις σήμερα? – penne ai tre formaggi. Εσύ? Άσε ξέρω… πάλι ρίζες θα φας. Χα χα!