Ψάξε με…

Ξεχνάω να βάλω βενζίνη
στο ρεζερβουάρ
και στο μπλου-τζιν μου ν' ανεβάσω
το φερμουάρ.
Ξεχνάω συνέχεια του σπιτιού μου
την πόρτα ανοιχτή
και τα κλειδιά του αυτοκινήτου
πάνω στη μηχανή.

Ξεχνάω γιατί αναπνέω,
ξεχνάω γιατί ζω.
Ένα μονάχα δεν ξεχνάω ποτέ μου,
και πήρα να σ’ το πω:

Χρόνια πολλά, μωρό μου,
για τα γενέθλιά σου!
Χρόνια πολλά, κι ας πεθαίνω
που ζω πια μακριά σου.

Χρόνια πολλά, μωρό μου,
για τα γενέθλιά σου!
Χρόνια πολλά, κι ας μην είμαι
πια μέσα στην καρδιά σου.

Σου εύχομαι να ζήσεις,
να τα εκατοστίσεις
και κάποτε σε μένα
να ξαναγυρίσεις.

Χρόνια πολλά, μωρό μου,
για τα γενέθλιά σου!
Χρόνια πολλά, κι ας πεθαίνω
που ζω πια μακριά σου.

Ξεχνάω συνέχεια να φάω
και να κοιμηθώ,
ξεχνάω και του κινητού μου
τον αριθμό.
Ξεχνάω όταν φεύγω μαζί μου
να πάρω λεφτά,
ξεχνάω τα πάντα, το μυαλό μου
δεν δουλεύει σωστά.

Ξεχνάω γιατί αναπνέω,
ξεχνάω γιατί ζω.
Ένα μονάχα δεν ξεχνάω ποτέ μου,
και πήρα να σ’ το πω:

Χρόνια πολλά, μωρό μου,
για τα γενέθλιά σου!
Χρόνια πολλά, κι ας πεθαίνω
που ζω πια μακριά σου.

Χρόνια πολλά, μωρό μου,
για τα γενέθλιά σου!
Χρόνια πολλά, κι ας μην είμαι
πια μέσα στην καρδιά σου.

Σου εύχομαι να ζήσεις,
να τα εκατοστίσεις
και κάποτε σε μένα
να ξαναγυρίσεις.

Χρόνια πολλά, μωρό μου,
για τα γενέθλιά σου!
Χρόνια πολλά, κι ας πεθαίνω
που ζω πια μακριά σου.

Πάλι σήμερα δεν κατάφερα κάτι...ακόμα μια αποτυχημένη μέρα...και σήμερα δε φταις εσύ ...αλλά ο κακός μου εαυτός. Τσακώθηκα και με κάποιον άγνωστο στο φόρουμ.Μου είχε δώσει άλλη εντύπωση...του γλυκού και ευαίσθητου..σίγουρα του ιδιόρρυθμου αλλά και εγώ μια από τα ίδια είμαι όποτε δεν θα μπορούσα να το θεωρήσω ως μειονέκτημα. Μα ξέρεις τι μου είπε?

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ???

Τα χρυσοψαρα τα πατησε το τραινο.

Έτσι εξηγείτε γιατί δεν μου έχουν στείλει ούτε ένα πμ... και τους είχα πει..λίγο πριν αδιαφορήσουν να προσέχουν...

Μην το παιρνεις προσωπικα. Γενικα γραφω πολυ κοσμο, ακομα και συγγενεις μου και οι περισσοτεροι νομιζουν οτι ειμαι σνομπ αλλα απλα ειναι μια αδυναμια του χαρακτηρα μου.

Δεν νομίζω να μου ξαναμιλήσει...ε, και? σιγά...

Σκέφτομαι να μείνω για λίγο μακριά σου.Δεν εννοώ σωματικά. Αυτό έχει συμβεί εδώ και πολύ καιρό...αλλά τι λέω...αυτό πάντα συνέβαινε. Θέλω να αφήσω μακριά τις σκέψεις μου για εσένα, τις αναμνήσεις και τα σχέδια μου. Τα πλάνα και τα όνειρα που κάνω με ανοιχτά μάτια. Πόσα κοινά έχω με την λαίδη Φθειροζόλ! Έχω να τακτοποιήσω κάποια πράγματα. Μόλις τακτοποιηθούν σου υπόσχομαι ότι θα επιστρέψω πάλι σε εσένα...εάν όλα ολοκληρωθούν στις 1μμ στις 1:01μμ θα ξανασχοληθώ μαζί σου... αποκλειστικά και μόνο μαζί σου... Όχι ότι το υπόλοιπο χρονικό διάστημα θα είναι σαν να μην υπάρχεις ...όχι!όχι!... απλά θα ρίξω λίγο την ένταση και τους ρυθμούς... Αυτό το ψιθύρισμα στο πίσω μέρος του μυαλού μου δε με αφήνει να συγκεντρωθώ...και καμιά φορά με κουράζει κάπως...με εξαντλεί και κοιμάμαι.
Τον Δεκέμβρη που θα είμαι ελεύθερη θα έρθω να σε δω. Ή μήπως θα ήταν καλύτερο το να σου τηλεφωνήσω? Φυσικά και τα ξέρω όλα. Μόνο αυτήν την γυναικεία φωνή που σήκωσε το τηλέφωνο του σπιτιού σου δεν αναγνωρίζω...και εννοείτε ότι δεν πιστεύω ότι είναι η καθαρίστρια! Το μόνο που σε σώζει είναι να είναι η αδελφή σου. Ότι είναι θα φανεί.
Αισθάνομαι λίγο...χμ...πως να το πω...παρανοϊκή!!! ... εμένα δε με πειράζει...έχω συνηθίσει να είμαι διαφορετική. Για τους άλλους δε γνωρίζω. Αν και αποφεύγω να το δείχνω. Αλλά όλοι μας δεν αποφεύγουμε να δείξουμε στους άλλους τον αληθινό μας πρόσωπο μη τυχών και δεν τους αρέσει και φύγουν? για αυτό δεν παίζουμε ρόλους?
Είμαι τόσο κουρασμένη και σήμερα...

Είμαι εκτός. Εκτός προγράμματος, εκτός διαβάσματος, εκτός πραγματικότητας, εκτός γενικά. Δύο πράγματα αγαπάω, εσένα και τις σπουδές μου. Τις σπουδές που έκανα και ευελπιστώ να κάνω και που μας έφεραν σε αυτή τη θέση τώρα. Δεν είμαι τόσο τυχερή όσο εσύ. Εγώ ζω σε ένα χρυσό κλουβί, έχω ότι θέλω όποτε το θέλω με αντάλλαγμα να μην απομακρυνθώ ποτέ. Έτσι αυθαίρετα κανονίστηκε αυτό. Εάν με ρωτούσαν φυσικά και θα διάλεγα την ελευθερία. Αλλά δε με ρώτησαν.
Και τώρα μάλλον με εκδικείσαι και δεν αφήνεις ήσυχη τη σκέψη μου. Eκδικείσαι το γεγονός πως ήρθες 2ος. Έχω και πρέπει να ακολουθήσω το πρόγραμμα μου. Το ξέρεις...αλλά δε σε νοιάζει. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν καταλάβαινες τα πρακτικά προβλήματα που αντιμετώπιζα και αντιμετωπίζω. Σου υπόσχομαι πως αν όλα πάνε καλά θα έρθω ένα πρωινό και θα σου χτυπήσω το κουδούνι με μια σακουλίτσα με γλυκίσματα και lucozade.

Έχει περάσει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που σε άκουσα. Ακόμα θυμάμαι την φωνή σου...το πως πρόφερες το δεσποινίς...σε άκουγα και ήταν σαν να σε έβλεπα μπροστά μου...σαν να χάζευα το χαμόγελο σου ή το πως έσμιγες τα φρύδια...
Έχει περάσει τόσος καιρός! Έχω αλλάξει και εσύ μάλλον... Μπορεί να μην σε αναγνωρίσω καν...όχι γιατί γέρασες αλλά γιατί μπορεί να έφθειρε ο χρόνος την ψυχή σου. Και αυτό ήταν το καλύτερο κομμάτι πάνω σου. Αλλά ακόμα και εσύ να μην άλλαξες, έχω αλλάξει τόσο πολύ εγώ που δυσκολεύομαι να με αναγνωρίσω. Μεγάλωσα. Αν και έβαλα όλες μου τις δυνάμεις για το αντίθετο. Όσοι ήταν γύρω μου όλα αυτά τα χρόνια δε με άφησαν. Έκλεβαν κάθε μέρα από ένα κομμάτι της αθωότητας μου. Άλλοτε γιατί είχαν να κερδίσουν κάτι και άλλοτε γιατί δεν μπορούσαν να ανεχτουν τέτοια συμπεριφορά. Τώρα πια δεν είμαι αυτό το κοριτσάκι που γνώρισες...κουβαλάω κάτι από τον καθένα που συνάντησα μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια και αυτό το κάτι δεν είναι κάτι καλό...
...μη με αφήνεις να σε αφήσω...βρες με ... πριν το fev08

Αυτά τα μικρά πράγματα που σε κάνουν μοναδικό, όλα αυτά έχουν αποτυπωθεί τόσο έντονα... μα τόσο έντονα... Τα ψάχνω κάθε μέρα όλο το εικοσιτετράωρο εδώ και τόσα χρόνια... στους περαστικούς στο δρόμο, στον ταμία στο μετρό, στον πωλητή, στον εκφωνητή στο ραδιόφωνο σε ψάχνω παντού ή έστω ένα κομμάτι σου... και όταν τελικά ανακαλύψω κάποια από τα χαρακτηριστικά σου, τις αρετές σου αλλού...τότε αυτομάτως τον ερωτεύομαι...όχι γιατί το αξίζει αλλά γιατί σε θυμίζει. Αλλά ότι τρικ και να κάνω, πάντα έρχεται το πρωινό φως και αποκαλύπτει το φιάσκο...
"Εδώ τελειώνω αυτή τη μαγνητοταινία. Κουτί ....τρία, μπομπίνα....πέντε."

Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν ουσιαστικά ξένοι, ακόμη και γι' αυτούς που τους αγαπούν... Κρύβονται πίσω από "πρέπει" από "θα" και από "γιατί"... Υψώνουν τείχη... Πως μπορείς να πεις σε κάποιον να βγει και να παίξει κάτω από τον ήλιο όταν από μικρό παιδάκι έχει μάθει να το φοβάται, να ντρέπεται και να υποφέρει? Πότε θα σπάσει αυτή η γυάλα ώστε να αρχίσω να αναπνέω και να μεγαλώνω. Να πετάξω από πάνω μου όλα όσα με βαραίνουν, όλα όσα μου απαγορεύουν να κινηθώ ακόμα και για τις πιο καθημερινές, φυσιολογικές και απαραίτητες κινήσεις? Όλα αυτά με οδηγούν αλλού. Κάπου παράξενα..και καμιά φορά και αλλόκοτα. Μα πως μπορείς να το καταλάβεις εσύ...και εσύ και εσύ... όλοι διαφορετικοί και όλοι ίδιοι. Το διαφορετικό και το όμοιο δεν είναι δύο κόσμοι αντίθετοι αλλά δύο κόσμοι παράλληλοι που καμιά φορά γίνετε και ανταλλαγή πληθυσμού... Έτσι, για να υπάρχουν και θύματα και θύτες όλα στο ίδιο κορμί.

Τα καλύτερα μου χρόνια ίσως δεν έφυγαν...τότε που υπήρχε ακόμα ευκαιρία για ευτυχία...όχι δεν θα το επιτρέψω...θα τα καταφέρω...
ευχή σου μου καλή τύχη...θα την χρειαστώ σήμερα... σήμερα είναι μία μεγάααλη μέρα...μια σημαντική μέρα.. έχω να συναντήσω το παρελθόν ,να καθορίσω το μέλλον και να μη συμβιβαστώ με το παρόν... έχω κάνει προετοιμασία... και πρόβα... για την σημερινή μέρα... Αλλά ακόμα και αν δε μου ευχυθείς καλή τύχη...... σε αγνοώ... εγώ θα κάνω αυτό που θέλω, γιατί πολύ απλά το θέλω, το επιθυμώ και αυτό φτάνει για να συμβεί.

Είμαι πολύ λυπημένη και σήμερα… και πάλι θα δω το ξημέρωμα …και πάλι θα είμαι κομμάτια το πρωί. Φαινομενικά θα έλεγε κανείς ότι δεν πρέπει να έχω προβλήματα… τα έχω όλα εντάξει… όλα στη θέση τους. Δεν είμαι μόνο αυτό το illustration που βλέπεις… έχω προβλήματα, συναισθήματα και αποτυχίες που με βαραίνουν… με δυσκολεύουν στο βάδισμα, δεν το βλέπεις?
Πως θα με αντέξει κάποιος? Πως θα συνηθίσει την θλίψη μου και τις αγωνίες μου που μου βγαίνουν ως παραξενιές??? Υπομονή…

Θυμάσαι τότε που γνωριστήκαμε? Πως μπορώ να ξεχάσω πόσο πολύ με ενόχλησε το υπεροπτικό σου ύφος από τα πρώτα κι όλας λεπτά της γνωριμίας μας? Θυμάσαι που μου είπες ότι μας χωρίζει το αιγαίο??? Και ας ζούσες εσύ στην Ιταλία και εγώ στην Ελλάδα. Χμ… θαλασσόλυκε… ευτυχώς που δεν σου έδωσαν το δίπλωμα.
Ακόμα αναρωτιέμαι πως είχες αποκτήσει αυτή την μοναδική ικανότητα να με εκνευρίζεις μέσα σε 5 λεπτά και μετά να μετανιώνω που σου μίλησα τόσο απότομα ή που σου συμπεριφέρθηκα τόσο σκληρά και απόμακρα. Φωτιά και πάγος όπως έλεγες και εσύ. Η αλήθεια είναι πως είχα καταλάβει πόσο πολύ σε επηρέαζα και ικανοποιούσα απλά το εγώ μου, όταν σε έβλεπα να τρέχεις ξωπίσω μου. Δε φταις εσύ, τουλάχιστον όχι μόνο εσύ. Πώς να καταλάβεις το πως θέλω να μου συμπεριφερθείς..τι να μου πεις… ήμουν μικρό κοριτσάκι τότε, πρέπει να με συγχωρέσεις.
Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι? Τον Αύγουστο στον Πόρο που σε απέφευγα διακριτικά και εσύ το έπαιρνες ως απόρριψη? Ήταν γιατί προσπαθούσα να γίνω καλύτερη… να γίνω υπέροχη για να μπορείς να με θαυμάζεις τόσο για το κάλλος μου όσο και για τις ικανότητες μου. Ξέρεις τι δύσκολα που πέρασα τότε και ακόμη χειρότερα το φθινόπωρο? Έκανα μέρες να κοιμηθώ και εβδομάδες να φάω. Ταξίδευα άυπνη για μέρες… άρρωστη… γεμάτη λαχτάρα για να σε δω. Ξόδεψα όλα μου τα χρήματα στο να μπορούμε να είμαστε με κάποιο τρόπο μαζί. Δε λέω και εσύ το ίδιο έκανες… ήσουν πολύ γλυκός τότε.
Θυμάσαι που με κορόιδευες για τις ικανότητες μου ως νοικοκυρά? Που είχα πάντα το ψυγείο εκτός πρίζας και σχεδόν άδεια τα ντουλάπια? Και σου έλεγα ότι προσέχω τη διατροφή μου?!!! Τι μανία είχες με τη μαγειρική! Τι μαγειρεύεις σήμερα? – penne ai tre formaggi. Εσύ? Άσε ξέρω… πάλι ρίζες θα φας. Χα χα!