Ψάξε με…

Πάμε παρακάτω? Και αν δεν μπορείς? Και αν δε γίνεται? Πως ξεπερνάς μια συναισθηματική αναπηρία που δημιουργήθηκε? Τα ποστ βοηθάνε να ξορκίσεις το κακό ή σκαλίζουν τις πληγές?

Να θυμάσαι πως τρία πράγματα στην ζωή δεν γυρίζουν πίσω...
Οι λέξεις που ειπώθηκαν...
Ο χρόνος που έφυγε...
Η ευκαιρία που χάθηκε...

Υπάρχουν κάτι βράδια βασανιστικά. Κάποιες μέρες που φοβάμαι να σκοτεινιάσει. Άλλο ένα βράδυ σκέφτομαι… Πως θα περάσει? Τι να κάνω? Με τι να απασχολήσω την σκέψη που περιπλανιέται σε απαγορευμένα μέρη και γωνιές? Κάποιες νύχτες απλά τριγυρνώ στην πόλη. Κοιτάω τις βιτρίνες και λίγο πριν ξημερώσει τρέχω να κρυφτώ πίσω από τις μοβ βελούδινες κουρτίνες του υπνοδωματίου. Η συνάντηση με τον ήλιο μια τέτοια μέρα μετά από μια τέτοια νύχτα είναι επώδυνη. Κάποιες άλλες ξεχνιέμαι σε ένα παγκάκι και κοιτώ τους ξενύχτηδες και τους γλεντζέδες που επιστρέφουν σπίτι. Όταν οι φούρνοι ξεκινούν να ψήνουν τότε παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Και οι μέρες περνούν και όλα μοιάζουν ίδια. Και τίποτα, κανείς και πουθενά.