Ψάξε με…

Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν ουσιαστικά ξένοι, ακόμη και γι' αυτούς που τους αγαπούν... Κρύβονται πίσω από "πρέπει" από "θα" και από "γιατί"... Υψώνουν τείχη... Πως μπορείς να πεις σε κάποιον να βγει και να παίξει κάτω από τον ήλιο όταν από μικρό παιδάκι έχει μάθει να το φοβάται, να ντρέπεται και να υποφέρει? Πότε θα σπάσει αυτή η γυάλα ώστε να αρχίσω να αναπνέω και να μεγαλώνω. Να πετάξω από πάνω μου όλα όσα με βαραίνουν, όλα όσα μου απαγορεύουν να κινηθώ ακόμα και για τις πιο καθημερινές, φυσιολογικές και απαραίτητες κινήσεις? Όλα αυτά με οδηγούν αλλού. Κάπου παράξενα..και καμιά φορά και αλλόκοτα. Μα πως μπορείς να το καταλάβεις εσύ...και εσύ και εσύ... όλοι διαφορετικοί και όλοι ίδιοι. Το διαφορετικό και το όμοιο δεν είναι δύο κόσμοι αντίθετοι αλλά δύο κόσμοι παράλληλοι που καμιά φορά γίνετε και ανταλλαγή πληθυσμού... Έτσι, για να υπάρχουν και θύματα και θύτες όλα στο ίδιο κορμί.

Τα καλύτερα μου χρόνια ίσως δεν έφυγαν...τότε που υπήρχε ακόμα ευκαιρία για ευτυχία...όχι δεν θα το επιτρέψω...θα τα καταφέρω...
ευχή σου μου καλή τύχη...θα την χρειαστώ σήμερα... σήμερα είναι μία μεγάααλη μέρα...μια σημαντική μέρα.. έχω να συναντήσω το παρελθόν ,να καθορίσω το μέλλον και να μη συμβιβαστώ με το παρόν... έχω κάνει προετοιμασία... και πρόβα... για την σημερινή μέρα... Αλλά ακόμα και αν δε μου ευχυθείς καλή τύχη...... σε αγνοώ... εγώ θα κάνω αυτό που θέλω, γιατί πολύ απλά το θέλω, το επιθυμώ και αυτό φτάνει για να συμβεί.

Είμαι πολύ λυπημένη και σήμερα… και πάλι θα δω το ξημέρωμα …και πάλι θα είμαι κομμάτια το πρωί. Φαινομενικά θα έλεγε κανείς ότι δεν πρέπει να έχω προβλήματα… τα έχω όλα εντάξει… όλα στη θέση τους. Δεν είμαι μόνο αυτό το illustration που βλέπεις… έχω προβλήματα, συναισθήματα και αποτυχίες που με βαραίνουν… με δυσκολεύουν στο βάδισμα, δεν το βλέπεις?
Πως θα με αντέξει κάποιος? Πως θα συνηθίσει την θλίψη μου και τις αγωνίες μου που μου βγαίνουν ως παραξενιές??? Υπομονή…

Θυμάσαι τότε που γνωριστήκαμε? Πως μπορώ να ξεχάσω πόσο πολύ με ενόχλησε το υπεροπτικό σου ύφος από τα πρώτα κι όλας λεπτά της γνωριμίας μας? Θυμάσαι που μου είπες ότι μας χωρίζει το αιγαίο??? Και ας ζούσες εσύ στην Ιταλία και εγώ στην Ελλάδα. Χμ… θαλασσόλυκε… ευτυχώς που δεν σου έδωσαν το δίπλωμα.
Ακόμα αναρωτιέμαι πως είχες αποκτήσει αυτή την μοναδική ικανότητα να με εκνευρίζεις μέσα σε 5 λεπτά και μετά να μετανιώνω που σου μίλησα τόσο απότομα ή που σου συμπεριφέρθηκα τόσο σκληρά και απόμακρα. Φωτιά και πάγος όπως έλεγες και εσύ. Η αλήθεια είναι πως είχα καταλάβει πόσο πολύ σε επηρέαζα και ικανοποιούσα απλά το εγώ μου, όταν σε έβλεπα να τρέχεις ξωπίσω μου. Δε φταις εσύ, τουλάχιστον όχι μόνο εσύ. Πώς να καταλάβεις το πως θέλω να μου συμπεριφερθείς..τι να μου πεις… ήμουν μικρό κοριτσάκι τότε, πρέπει να με συγχωρέσεις.
Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι? Τον Αύγουστο στον Πόρο που σε απέφευγα διακριτικά και εσύ το έπαιρνες ως απόρριψη? Ήταν γιατί προσπαθούσα να γίνω καλύτερη… να γίνω υπέροχη για να μπορείς να με θαυμάζεις τόσο για το κάλλος μου όσο και για τις ικανότητες μου. Ξέρεις τι δύσκολα που πέρασα τότε και ακόμη χειρότερα το φθινόπωρο? Έκανα μέρες να κοιμηθώ και εβδομάδες να φάω. Ταξίδευα άυπνη για μέρες… άρρωστη… γεμάτη λαχτάρα για να σε δω. Ξόδεψα όλα μου τα χρήματα στο να μπορούμε να είμαστε με κάποιο τρόπο μαζί. Δε λέω και εσύ το ίδιο έκανες… ήσουν πολύ γλυκός τότε.
Θυμάσαι που με κορόιδευες για τις ικανότητες μου ως νοικοκυρά? Που είχα πάντα το ψυγείο εκτός πρίζας και σχεδόν άδεια τα ντουλάπια? Και σου έλεγα ότι προσέχω τη διατροφή μου?!!! Τι μανία είχες με τη μαγειρική! Τι μαγειρεύεις σήμερα? – penne ai tre formaggi. Εσύ? Άσε ξέρω… πάλι ρίζες θα φας. Χα χα!