Ψάξε με…

... ο χρόνος πέρασε και δε σε άγγιξε, πως δε διαβρώθηκε η ψυχή σου και δε διαστρεβλώθηκε η σκέψη σου. Πες μου πως έμεινες το ίδιο γλυκός, καλοσυνάτος και προστατευτικός. Πες μου πως τόσο καιρό ήσουν εδώ για εμένα και απλά δεν ήξερες πως θα κάνεις το πρώτο βήμα. Πες μου ότι σου στοίχειωνα τα όνειρα, τις πρώτες πρωινές σου σκέψεις και πως με αναπολούσες τα βράδια με πανσέληνο. Πες μου ότι σου λείπω και ότι με θες κοντά σου.

Τίποτα δεν είναι σαν και εσένα. Ελπίζω να πάνε όλα καλά για εμάς... σε παρακαλώ.
Και μην πεις ότι δεν προσπάθησα!

Έχω διαλέξει... χρόνια τώρα. Απλά σήμερα το κατάλαβα που η πραγματικότητα μου χτύπησε βίαια την πόρτα και με ξύπνησε από τον γλυκό μεσημεριανό ύπνο που χάιδευε τα όνειρά μου και τους έδινε χώρο ώστε να αναπτυχθούν και να βγάλουν καρπούς.

Την διάλεξα την μοίρα μου ή μήπως με διάλεξε εκείνη. Μήπως με διάλεγε κάθε Αύγουστο στα παγκάρια με τα παιχνίδια? Ή κάθε εβδομάδα μαγειρεύοντας μακαρόνια? Ή μήπως αργότερα κάθε ξημέρωμα δευτέρας μπροστά στην τηλεόραση?

Δεν ξέρω... μπορεί να την διάλεξα και εγώ.. μέσα από τις εμμονές, την ανασφάλεια, την στέρηση, την αδυναμία και τις ψευδαισθήσεις.

Πάμε παρακάτω? Και αν δεν μπορείς? Και αν δε γίνεται? Πως ξεπερνάς μια συναισθηματική αναπηρία που δημιουργήθηκε? Τα ποστ βοηθάνε να ξορκίσεις το κακό ή σκαλίζουν τις πληγές?

Να θυμάσαι πως τρία πράγματα στην ζωή δεν γυρίζουν πίσω...
Οι λέξεις που ειπώθηκαν...
Ο χρόνος που έφυγε...
Η ευκαιρία που χάθηκε...

Υπάρχουν κάτι βράδια βασανιστικά. Κάποιες μέρες που φοβάμαι να σκοτεινιάσει. Άλλο ένα βράδυ σκέφτομαι… Πως θα περάσει? Τι να κάνω? Με τι να απασχολήσω την σκέψη που περιπλανιέται σε απαγορευμένα μέρη και γωνιές? Κάποιες νύχτες απλά τριγυρνώ στην πόλη. Κοιτάω τις βιτρίνες και λίγο πριν ξημερώσει τρέχω να κρυφτώ πίσω από τις μοβ βελούδινες κουρτίνες του υπνοδωματίου. Η συνάντηση με τον ήλιο μια τέτοια μέρα μετά από μια τέτοια νύχτα είναι επώδυνη. Κάποιες άλλες ξεχνιέμαι σε ένα παγκάκι και κοιτώ τους ξενύχτηδες και τους γλεντζέδες που επιστρέφουν σπίτι. Όταν οι φούρνοι ξεκινούν να ψήνουν τότε παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Και οι μέρες περνούν και όλα μοιάζουν ίδια. Και τίποτα, κανείς και πουθενά.

"Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα να κοιμάσαι, θα σε αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σε αγκάλιαζα και θα σου έδινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.
Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που θα σε έβλεπα, θα έλεγα «σ'αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ήθελα να σου πω πόσο σ'αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, ούτε νέος ούτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, καν'το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μία αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα...»" (2)

(1) Κάθαρση, Samuel Beckett, H τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ;40
(2) Η αποχαιρετιστηρια επιστολή του Γκαμπριελ Γκαρσια Μάρκες στους φιλους του

Τίποτα... τίποτα... τίποτα... Τι ποιο σίγουρο, πιο σαφές και πιο εμφανές από το τίποτα? τίποτα δεν πάει καλά...τίποτα. Και όλοι καταλαβαίνουμε ότι όλα πάνε χάλια.

Βιαστήκαμε να μεγαλώσουμε...
Αρπάξαμε το πλέγμα της ζωής
νομίζαμε ότι ήταν τριαντάφυλλο
και γεμίσαμε τα νιάτα μας γεμάτα πληγές...
Αν υπάρχω θα σε θυμάμαι και αν χαθώ...
Μη με ξεχνάς...

Σ' αγαπώ κρυφά,
μέσα μου.